توی این چند وقتی که نبودم، تقریبا خبرهای سینمای ما و سینمای شان را دنبال می کردم. سایت های مختلفی، نظرات مختلفی می دهند. اخیرا با اتمام جشنواره گلدن گلوب، مقداری بحث ها داغ شده است. توصیه می کنم اقلا تیتر یک روزنامه بانی فیلم را حتما مطالعه کنید. این روزنامه فعلا تنها روزنامه ای است که هرروز اخبار سینمایی ارائه می دهد هرچند هیچ روزنامه ای دور از غرض ورزی نیست.جشنواره گلدن گلوب به پایان رسید، بیشترین جایزه به فیلم Les Miserables رسید. درحالی که شاید در پیش بینی ها فیلم Lincoln اسپیلبرگ پیشتاز بود ولی این فیلم تام هوپر بود که توانست سه گلدن گلوب را به دست آورد. ق

چگونه در 90 دقیقه آبروی هالیوود را ببریم؟ بررسی انیمیشن Brave داستانی ساده، تکراری و بدون خلاقیت. حتی در داخل این انیمیشن، سکانس های بسیاری از انیمیشن How to train your dragon را می بینیم. وقتی این انیمیشن، جایزه گلدن گلوب را از آن خودش کرد به شدت شگفت زده شدم.شاید بهتر باشد برای اسکار، به آچار فرانسه هالیوود یعنی تیم برتون دل خوش کنیم. از دیدی دیگر می توان داستان مخلوطی از How to train your dragon و Rango دانست. دو انیمیشنی که حرفی برای گفتن داشته اند. معمولا در فیلم های هالیوود و حتی انیمیشن هایشان، فیلم هایی که دارای حرف هستند، جدی ترند و صحنه های عاشقانه کمتری دارند. منظور

بررسی انیمیشن ایرانی تهران 1500 وقتی فیلم را ندیده بودم و هفت اخیر را دیدم فکر کردم دیگر انیمیشن سازی ایران هم می تواند در اسکار شرکت کند. اما وقتی فیلم را دیدم مقداری نظرم عوض شد. البته قبل از اینها به یاد انیمیشن پینوکیو 3000 افتادم که بسیار شبیه به تهران 1500 است. حتی ربات هایش! انیمیشنی که توانسته بود با بودجه ای حدود 4 میلیون دلار ساخته شود به نظر می آمد که خیلی خرج نشده باشد. البته من نمیخوام که زحمات فراوان و قابل قدردانی آقای عظیمی را کوچک کنم ولی به نظر می آمد که بسیاری از مسائل کپی برداری شده بود. به هر حال به عنوان یکی از اولین کارهای سینمایی ایران

مگه جایگاهی هم داره؟دیروز در یک درخواستی از جانب جمال شورجه، از حوزه علمیه خواسته شده بود تا برای رفع مشکلات سینما وارد عرصه شود. این سخنان از جانب شورجه تعجبی ندارد اما برای سینمای ایران شاید یک مقدار تعجب آور باشد که چطور ممکن است حوزه علمیه و جماعت روحانیون به سینما بیایند و مشکل سینمای ایران به دست ایشان بازشود.اما ابتدا باید دید که مشکل سینمای ایران در کجاست؟به نظر می آید در سینمای ایران دو قشر وجود دارد. قشر اول که فیلم های ارزشی می سازند که در این قشر افرادی مانند ابوالقاسم طالبی، جمال شورجه و افرادی غیر از حمید بهمنی ها قرار دارند چراکه حمید

قبل از اینکه بخواهم این نوشته را بنویسم بخشی از صحبت های آیزنهاور رئیس جمهور اسبق امریکا را گوش می کردم که می گفت امریکای زمان ریاست جمهوری اش از 4 جنگ بزرگ عبور کرده و پس از این بوده که با وجود خرابی ها، امریکا قدرتمندتر از همیشه به راهش ادامه داده است. او همچنین آرزوی امیدواری کرد که پس از این همه جنگ و دعوا، صلح در دنیا برقرار شود و مسائلی مانند فقر و بیماری ریشه کن گردد. زوتوپبا از همان ابتدا مثل بسیاری از فیلم های دیگر، ذهن انسان را به سمت لفظی شبیه یعنی اتوپیا جلب می کند. اتوپیایی که در آن درد و اندوهی نیست و همه در صلح و آرامش زندگی می کنند (پایان دا